..::تسنیم::..

صبح ساعت 30/3 برای نماز صبح و زیارت با سرویس های هتل راهی حرم شدیم.
مینی بوس چند مسیر مختلف رو برای رسیدن به حرم طی کرد اما راهها رو بسته بودند. بالاخره در دل تاریکی مسافران رو پیاده کرد. از سرمای صبحگاهی و ترس می لرزیدم. نقطه ای که پیاده شدیم جلوش با سیم خاردارهای حلقه ای مسدود شده بود و چند نفر مسلح با خشونت به مسافران نگاه می کردند. سمت چپ جاده, بیابون خاکی بود و سمت راست هم به خرابه ای شباهت داشت که از زمزمه ی مسافران اسم "وادی السلام" (1) رو شنیدم.

سال گذشته که با خانواده به عراق اومده بودیم, روحانی و مدیر کاروانمون اجازه ی رفتن به وادی السلام رو به مسافران ندادند و بلکه از خطرات احتمالی که ممکنه در اونجا رخ بده, ترسوندند. از همون زمان بیشتر کنجکاو بودم بدونم  قبرستون "وادی السلام" چه شکلیه؟!

از وادی السلام راه رسیدن به حرم رو بلد نبودم. با هم اتاقی م (لیلا) در همون تاریکی مخوف به دنبال جمعیتی که دوان دوان به سوی نقطه ی نامعلومی در حرکت بودند, می دویدیم. شاید همه از دیدن قبرستون ترسیده بودند. چیزی به اذون صبح نمونده بود. پس از یک ربع پیاده روی به حالت هروله, گنبد زرین و درخشان حرم امیرالمومنین علیه السلام رو دیدم.

زائران برای زیارت حرم های عتبات عالیات باید از سه ایستگاه بازرسی بدنی عبور می کردند. اولین و دومین ایستگاه که هرکدوم حدود 1000 متر باهم فاصله داشتند, زائران به طور معمولی تفتیش می شدند اما سومین ایستگاه که همیشه هم مملو از جمعیت بود به طرز فجیع و عجیبی بازرسی می کردند طوری که احساس می کردی متهم یا مجرم هستی! در این قسمت ورود هرگونه موبایل, دوربین, کفش و وسایل مشکوک به جز چادرنماز , سجاده , کتاب و خوراکی های معمولی که گاهی هم همونجا خدام بهش پاتک می زدند, ممنوع بود.

معطلی در صف عریض و طویل بازرسی آنقدر طول کشید که به نماز جماعت صبح نرسیدیم. حرم بسیار شلوغ بود و تاجایی که چشم کار می کرد, ایرانی ها دیده می شدند. امکان نزدیک شدن به ضریح هم وجود نداشت.

پس از خوندن نماز و زیارت, حدود ساعت 7 صبح که هوا هم روشن شده بود به سمت ایستگاه دائمی سرویس های هتلمون در خیابان صافی صفا رفتیم اما اثری از مینی بوس ها نبود و از یک ایرانی فهمیدیم که ایستگاهش به خیابون الرسول منتقل شده...! با هر مصیبتی که بود اون خیابون رو پیدا کردیم. منزل آیت الله سیستانی و امام خمینی (ره) هم توی همون خیابون قرار داشت. باز هم اثری از سرویس های هتل خودمون ندیدم.

همینطور که نگران و بیقرار اطراف رو می پاییدیم با چند مسافر سرگردون که هتلشون در نزدیکی هتل ما بود, برخورد کردیم. بالاخره پس از پرس و جو فهمیدیم که باید اون وقت صبح در کشور غریب با خودروی شخصی و کرایه ای طی طریق کنیم! یکی از آقایان مسافر که اهل تهران بود با چند مسافرکش صحبت کرد و بالاخره یک راننده ی خودروی ون با کلی چک و چونه قبول کرد که در ازای دریافت نفری 2000 تومان کرایه, مارو به هتل هامون برسونه! اگه در مشهد میخواستیم این مسیر رو طی کنیم حداکثر دو کورس کرایه باید می پرداختیم. راننده از خوشحالی نیشش تا بناگوش باز شده بود چون با سوارکردن 15 مسافر در کمتر از نیم ساعت 30 هزارتومان کاسب می شد. وقتی جلوی هتل پیاده شدیم, نفس راحتی کشیدم . چند نفر از مسافرانمون مثل ما با دردسر خودشون رو به هتل رسونده بودند و نگران سایر اعضای کاروان بودند.

پس از صرف صبحانه به اتاقمون برگشتیم. یکی از هم کاروانی هامون دختری 14 ساله به نام محدثه بود که برای اولین بار با والدینش به عراق اومده بود. محدثه در روز پنجم بهمن ۱۳۷۶ متولد شده بود یعنی درست یک روز قبل از تولد امیرعلی! شاید همین موضوع باعث شد که حسی عجیب و علاقه ای شدید نسبت به محدثه پیداکنم و در طول سفر، ازش چشم برندارم. من و لیلا در حال مرور اتفاقات صبح بودیم که محدثه به اتاقمون اومد و از طرف والدینش پیغام آورد که برای رفتن به حرم آماده شیم.
پدر محدثه تاکسی گرفت و دوباره در وادی السلام پیاده شدیم. حالا بهتر می تونستم اونجا رو ببینم . ورودی قبرستون درب کوچکی داشت که دو نفر بیشتر نمیتونستن ازش عبور کنند. روی هر قبر, مکعبی شبیه به خونه در ابعاد 50*100*100 ساخته و جلوی این شکل حجمی , مشخصات متوفی و عکسش درج شده بود. بابای محدثه مردی بلندقامت بود و هنگام راه رفتن گام های بلندی برمیداشت طوری که من و محدثه و مامانش و لیلا به دنبال اون می دویدیم.

نزدیک حرم که رسیدیم, من و لیلا از خانواده محدثه جداشدیم تا شاید بتونیم اندکی سوغاتی بخریم. پدر محدثه با نگرانی و بی میلی به راهش ادامه داد اما برای منصرف کردن ما چند بار تاکید کرد که میتونیم همین اجناس رو از مشهد و با قیمت مناسب تر تهیه کنیم. نظرش این بود که نباید در این سرزمین ، وقت رو به بطالت گذروند بلکه باید حداکثر حظ معنوی و روحی رو ببریم. البته بیراه هم نمی گفت چون خودم در روز اول سفر با یه حساب سرانگشتی فهمیدم که بابت هرروز اقامت در کشور عراق ۱۱۰ هزارتومان پول پرداخته م. به خصوص که روز اول سفرم رو به نشستن بر روی صندلی های فرودگاه مشهد، هواپیما، فرودگاه بغداد، اتوبوس بغداد-نجف و هتل مشکات در نجف گذرونده بودم.

میدونستم که اهالی خانواده به خصوص بابام نگرانم هستند. از سر اجبار و اضطرار یک سیمکارت آسیاسل عراقی خریدم و به بابام زنگ زدم. از شنیدن صدام خوشحال شد و گفت که از مدیرکاروانمون حال و احوالم رو جویا شده. براش توضیح دادم که دیشب دیروقت به نجف رسیدم و جایی رو برای تهیه ی سیمکارت ندیده بودم.

کاسبان عراقی قیمت اجناسشون رو به طرز سرسام آوری (تا 3 برابر) نسبت به نوروز سال قبل, افزایش داده بودند. ۱۲ رشته تسبیح چوبی معمولی که سال قبل ازشون به قیمت ۱۵۰۰ تومان خریده بودم امسال بین ۴ تا ۶ هزارتومان می فروختند. چاره ای نداشتم. در همون اوج گرونی و ناز و غمزه ی کسبه اطراف حرم که پول ایرانی رو بی ارزش می دونستند برای بابا و مامان انگشتر نقره خریدم. لیلا هم چند تا روسری برای خواهرانش خرید و رفتیم حرم.

پس از اقامه ی نماز جماعت ظهر و عصر, پرسان و جویان خودمون رو به وادی السلام یعنی ایستگاه جدید مینی بوس ها رسوندیم و به هتل برگشتیم. صدای همه ی مسافرانی که در رفت و آمد بین هتل و حرم اذیت شده بودند, در اومده بود. از دیشب که رسیدیم هتل, مدیر و روحانی کاروانمون رو ندیده بودیم. سر میز ناهار شنیدیم که قراره عصر به مسجد سهله (۲) بریم. پس از استراحتی کوتاه با اتوبوس راهی مسجد سهله شدیم. در میان راه توقفی هم در مسجد حنانه (۳) و مقبره ی کمیل بن زیاد(۴)  داشتیم.

مسجد سهله اعمال مستحبی زیادی داشت. در هر یک از مقام های ائمه باید نماز و دعایی خونده می شد. صحن مسجد قدیمی سهله خاکی بود اما درست در وسط صحن, سکویی سیمانی به ارتفاع حدود 30 سانتی متر و مفروش برای اقامه ی نماز ساخته شده بود که ما جماعت مغرب و عشاء رو اونجا به جا آوردیم. در مفاتیح الجنان خونده بودم که خوندن دو رکعت نماز حاجت بین نماز مغرب و عشاء در مسجد سهله, مستحبه . این نماز رو به نیت همه ی کسانی که بهم التماس دعا گفته بودند و نگفته بودند, خوندم.

شب هنگام در میان تدابیر شدید امنیتی و تردد مأموران پلیس عراق, سوار بر اتوبوس شدیم و به هتل برگشتیم. فضای نظامی شهر نجف و دیدن چهره های خشن مأموران تا دندان مسلح که به زبان عربی توپ و تشر می زدند, تداعی کننده ی جنگ و ناامنی و اغتشاش بود. سر میز شام شنیدم که فردا صبح قراره مسجد کوفه بریم. از دیدن مسجد کوفه و سبک زیبای معماریش خیلی لذت می بردم.

پی نوشت:

۱. وادی السلام: ...

۲. مسجد سهله: ...

۳. مسجد حنانه:...

۴. مقبره کمیل بن زیاد:...